สวัสดีครั้บ
เมื่อวันจันทรที่ 28 พค 2550 ที่ผ่านมา อาม่าของผมได้จากไปอย่างสงบ
สิ่งที่ผมจะทำให้อาม่าได้ในตอนนี้ คือเขียนถึงอาม่า ให้ทุกคนได้รู้จักอาม่าของผม
เสียดายที่ตลอดชีวิตของผม ไม่เคยพูดคำว่ารักอาม่าเลยแม้ซักครั้งเดียว
ไม่สามารถพูดได้เพราะรูปแบบบ้านเราเป็นแบบนี้ คำว่ารักมันน้ำเน่าไม่สามารถพูดได้
แต่ตอนนี้ ในบล๊อกนี้ ผมขอพูดว่า ผมรักอาม่า ครับ
ขอบคุณที่เลียงผมมา และดูแลผมตลอด
ผมได้รัยการแจ้งข่าวเมื่อวเลาประมาณ บ้าน 2 โมง ในขณะที่กำลังสนุกอยู่กับเพื่อนๆ(เล่นกีต้าฮีโร่กันอยู่) ข่าวนี้ทำให้ผมตกตะลึงไม่น้อย
อาม่าเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กๆ เมื่อเวลาพ่อแม่ออกไปนอกบ้าน ผมจะร้องไห้เวลาเค้าไม่กลับมาซะที ก็จะมีอาม่าคอยปลอบและดูแล พร้อมกับบ่นไปเรื่อยว่า ไปไหนของมันว๊า ไม่กลับบ้านกลับช่อง
อาม่าเข้าข้างผมตลอด ผมเป็นหลานที่อาม่ารักที่สุด อาม่ามีลูกทั้งหมด 10 คน มีหลานเป็น 2 เท่าของลูก ผมจึงได้บอกว่าผมเป็นหลานที่อาม่ารักมากที่สุดและสนิทที่สุด
เพราะตลอดเวลา 10 กว่าปีที่ผ่านมาเราอยู่ติดกันตลอด ไม่ว่าผมจะไปเรียน จะไปเล่นกีฬา อาม่าจะมาอวยพรให้ตลอด ด้วยการโบกมือแบบคนแก่(สับมือขึ้นลงๆ) พร้อมกับพูดว่า ขอให้โชคดี สอบได้ที่หนึ่ง
อาม่าของผมเป็นคนใจดี สมัยก่อนผมยังไม่มีเงินใช้ อาม่าก็ให้เงินผมเป็นค่าขนม อาม่าก็ไม่ได้มีเยอะอะไรหรอก ไม่ได้รวยเหมือนอาม่าคนอื่น แต่ก็ยังให้ บางที 10 บาท 20 บาท แต่ผมก็ไม่เคยลืมเลย มันมีค่ากับผมมาก
แต่ทุกวันนี้ไม่มีอาม่าอยู่บนโลกนี้แล้ว อาม่ายังไม่ได้เห็นความสำเร็จของผมเลย ไม่ว่าอนาคตของผมจะเป็นยังไง อาม่าคนนี้ จะไม่ได้รับรู้อีกต่อไปแล้ว
อาม่าของผมเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย ลักษณะคือ เฮียเล็ก ลูกชายของอาม่าและเป็นพี่ชายของแม่ผม เอาข้าวกลางวันไปให้กิน(จังหวัดชาติตระการ) และกำลังจะกลับไปทำงานที่ร้าน(เกษตรชัย) วันนั้นอาม่าเป็นอะไรไม่รู้ เดินตามออกมา จะวิ่งตามไปที่ร้านด้วย เฮียเล็กจึงบอกว่า แม่ไม่ต้องตามมา กลับไปอยู่ในบ้าน(ซึ่งไม่มีคนอยู่) เฮียสุเมธเอาเวเฟอร์ขนมของโปรดของอาม่ามาให้กิน ระหว่างที่อาม่ากำลังจะแกะเวเฟอรืชิ้นสุดท้ายกิน ท่านก็หลบไป นั่งเก้าอี้ และหลับไป ในมือ ถือขนมเวเฟอร์ และปล่อยตกลงสุ่พื้น
อาม่าสิ้นลมหายใจแล้ว โดยมีเวเฟอร์ของโปรดอยู่ที่พื้น
นี่คืออาม่าของผมและแม่ของผมซึ่งเป็นลูกสาวคนโปรดด้วย เดิมที่อาม่าอาศัยอยู่ในบ้านย่านลาดพร้าว ซึ่งเป็นบ้านของน้าไก่ และผมก็อยู่ด้วย สิ่งที่อาม่าเกลียดคือคนใช้ภายในบ้าน ที่ยกตัวอยู่เหนือหัวอาม่า ชูคออยู่สูงกว่าผู้เป็นม่ของเจ้าจของบ้าน อาม่ามักจะระบายความในใจให้ผมได้ฟังอยู่เรื่อยๆ แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได นอกจากร่วมเกลียดมันไปพร้อมๆกับอาม่า
ในภายหลัง อาม่าได้ถูกเนรเทศออกจากบ้าน ไปอยู่ที่บ้านลูกชายที่ชาติตระการ
ขอบคุณคอสเพลย์ ที่ทำให้ผมมีกล้องไปถ่ายรูปครั้งสุดท้าย ของอาม่า
เมื่อปีใหม่ปี 2007 ครอบครัวของผมเพียงครอบครัวเดียวเท่านั้นที่แวะไปเยี่ยมอสม่า
กินหมูกะทะกันถึงดึก อยู่กัน 2 วัน2คืนเต็ม
เช้าวันรุ่งขึ้นพวกผมจึงออกเดินทางไปเที่ยวเชียงใหม่ต่อ โดยที่อาม่าออกมาส่งและทำหน้าเศร้า พร้อมกับพูดว่า แล้วก็ทิ้งเราไว้คนเดียวอีกแล้ว
แต่อาม่าก็ไม่ลืมที่จะโบกมือ(สับมือขึ้นๆลงๆ)พร้อมกับพูดว่า โชคดีๆๆ
นั่น.......คือภาพสุดท้ายที่พวกเราได้เห็นอาม่า ผมเองก็พูดมาพลางในรถว่า นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้นะ เพราะอาม่าก็อายุมากแล้ว
บริเวณหน้าร้านเกษตรชัย อำเภอชาติตระการ ที่ดูเงียบเหงาเหลือเกิน ในวันนั้นอากาศก็หนาวมาก อาม่าได้ใช้ 2วันสุดท้าย กับครอบครัวที่เค้ารัก ฉลองปีใหม่กัน
2วัน ที่อ่าม่าไม่เหงา 2วันในรอบ 1 ปี
2วันที่พวกเรา เลือกที่จะไปเยี่ยมอาม่า
2วันที่ไม่มีลูกคนอื่นมาเยี่ยม ยกเว้นเฮียเล็กซึ่งเป็นเจ้าของบ้าน
สุดท้ายนี้ สำหรับผมแล้ว อาม่ายังไม่ตาย สำหรับผมอาม่าก็แค่อยู่ที่ชาติตระการ ซึ่งปกติก็ไม่ได้ติดต่อกันอยู่แล้ว อาม่าจะอยู่ในใจของผมตลอดไป อาม่าที่ซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องแรกในชีวิตให้ผม ขอบคุณอาม่ามากคับ
ตรุษจีนปีหน้า อาม่าจะกลายเป็นผู้ถูกไหว้แทนผู้ไหว้จากเมื่อปีที่แล้ว อาม่าได้มาร่วมไหว้อากง(สามีของอาม่า) ไหว้บรรพบุรุษ คงทำใจลำบากน่าดู สำหรับพวกเราที่อยู่ติดกับอาม่ามาตลอด 10 กว่าปี หรือเกินครึ่งของชีวิตผม
วันเช็งเม้งที่จะต้องไปไหว้อากง จากนี้จะมีหลุมศพของอาม่าเพิ่มมาอีกอัน
รอยยิ้มของอาม่าเวลาดีใจที่เห็นพวกเรากลับมาบ้าน
คำถามที่ถามทุกครั้งก่อนออกจากบ้าน "จะไปไหนกันล่ะน่ะ" บางคนตอบไปซื้อผัก บางคนบอกไปตีกอล์ฟ อาม่าก็จะพูดว่า โถ่ทั้งเอ้ย
ขอให้อาม่ามีความสุขตลอดไปถึงเวลานี้ อาม่าคงมีสิทธิ์เลือกเองแล้ว ว่าจะอยู่ที่ไหน ไม่ใช่โดนลูกหลานเลือกให้
ขอให้อาม่า สู่สุขติ
ป.ล. เป็นการอัพบล๊อกที่ทรมานใจที่สุด ถ้าถามว่าเกี่ยวอะไรกะคอสเพลย์ ผมขอตอบว่า เพ่อนของผมที่อยู่ในวงการคอสเพลย์เท่านั้น ที่ผมอยากระบายความในใจให้ฟัง เมื่อผมได้ระบายแล้ว ความทุกข์ของผมจะหายไปครึ่งนึง เมื่อมีความสุข และเราแบ่งปันความสุขให้เพื่อนๆ ความสุขเราจะมากขึ้นเป็น 2 เท่า
งานศพจะจัดขึ้นที่ จังหวัดกำแพงเพชร ตั้งแต่วันนี้ ถึงวันที่ 1 มิถุนายน
ใครที่อยู่จังหวัดกำแพงเพชรก็แวะไปไหวศพได้นะคับ
ส่วนใครที่ไม่ได้ไปติดตามบรรยกาศงานได้ที่นี่เลยครับ เด๋วถ่ายมาอัพ
และผมคงต้องระบายอีกครั้ง ครั้งนี้อัพไม่ค่อยดีเท่าไร เพราะ NOT LOGIN ที่เห็นๆนี่พิมพ์รอบ 2 มันไม่ดีเท่ารอบแรกหรอก คราวหน้าจะมาอัพแบบเต็มๆนะคับ
เสียใจนะ แต่ก็ขอขอบคุณ Ecteen Blog และเพื่อนๆคอสเพลย์ ที่ทำให้ผมเศร้าน้อยลงไปได้เยอะ
ผมไม่อยากไปงานศพเลย แต่ว่าต้องไป ผมไม่อยากอยู่ในบรรยกาศแบบนั้น
