สวัสดีครับ

หลายๆคนคงได้อ่านจาก Entry ที่แล้วไปบ้างแล้ว สำหรับเรืองของอาม่าของผม

ซึ่งมีหมายเหตุสำหรับEntry นี้คือ ภาพล่างสุดเป็นภาพที่สะเทือนอารมณ์ผมเป็นอย่างมากเป็นภาพที่ผมเห็นกับตาตัวเองแล้วร้องไห้ออกมา อย่างหยุดไม่ได้

ผมเสียใจมาก จึงขอเตือนเพื่อนๆที่เข้ามาอ่านว่า ถ้าใครจิตไม่แข็งจริง อย่าลงไปดูรูปล่างสุดนะครับ

คำบรรยายใต้ภาพเช่นเคยคับ

ภาพเก่าๆตอนอาม่ายังมีชีวิตอยู่ อาม่านั่งและมองออกไปนอกบ้านด้วยความเหงา วันที่ผมไปเยี่ยมอาม่าจำผมไม่ได้แล้ว ถามว่า ใครน่ะ เพราะอาม่าอาการเริ่มทรุดตั้งแต่ตอนนั้น

คุณแม่ของผมกับอาม่าคับ ในวันสุดท้ายที่เราไปเที่ยวปีใหม่ เยี่ยมเยียนหาอาม่า(เป็นครั้งสุดท้าย) ถ้าลองเปิดๆดู Entry เก่าๆผมดูจะเจอ Entry ที่ผมอัพว่าไปเที่ยวปีใหม่มา แต่ไมได้ลงภาพอาม่าไว้ อาม่ายังคงยิ้มได้เสมอ เวลาที่พวกเราไปเยี่ยมท่าน เห็นกันอยู่หลัดๆนี่เอง ไม่น่าเชื่อเลย

ผ้าดำหลังโลงศพที่เขียนข้อมูลต่างๆ ขอบอกไว้ก่อนเลยว่า เป็นงานแรกที่ผมไม่มีความรู้สึกกลัวอยู่ในหัวกบาลเลยแม้แต่น้อย ผมสามารถเดินไปด้านหลังโลงศพเพื่อถ่ายถาพได้อย่างไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย จนถึงทุกวันนี้

เรื่องของพิธีทางศาสนาของชาวจีนนะคับ อาม่าคับ นี่บ้านของอาม่านะ พวกเราลูกๆหลานๆมอบให้อาม่านะคับ(ถึงเวลานี้สิ่งที่จะทำได้ก็มีแค่นี้)

ไฟฉายจะเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับอาม่า สมัยก่อนผมกะอาม่านอนด้วยกัน อาม่าจะชอบลุกเอาไฟฉายมาส่องหน้าผม เพื่อดูว่าผมหลับอยู่หรือเปล่า ซึ่งมันก็ปลุกผมขึ้นมาทุกที ผมจะโมโหและโวยวายอาม่ามาก แต่วันนี้ ไม่มีอาม่าเอาไฟฉายมาส่องผมแล้ว ยังไงก็เอาไฟฉายอันนี้ไปใช้นะครับอาม่า ไว้ผมจะเผาถ่านไฟฉายตามไปให้ทีหลัง

นี่... มีรถเบนซ์ให้อาม่าด้วยนะ มีขนขับรถด้วยล่ะ จะไปไหนก็บอกคนขับเลยนะคับอาม่า

เอาล่ะ เริ่มยกบ้านไปกันแล้ว วันนี้พิธีรวบรัดนิดๆ

ไปกองรวมๆกันไว้ ทุกสิ่งทุกอย่าง

และก็เริ่มจุดไฟเผาส่งไปให้อาม่า ในปรโลก

บ้านไฟไหมไปแล้ว อีกไม่นานคงถึงมืออาม่านะคับ ลุงแดงเสียใจมากจนเผาเงินจริงๆไปประมาณ 550 บาท อาม่าเพิ่งได้รับความรักจากลูกๆอย่างจริงๆจังๆตอนที่ท่านไม่อยู่แล้ว

พี่ๆน้องๆญาติๆต่างเอาไม้มาเคาะพื้นบริเวฯรอบๆตามความเชื่อของชาวจีนเพื่อปกป้องให้สมบัติส่งไปถึงอาม่าโดยตรง ไม่ผ่านนายหน้าที่ไหน

ไม่น่าเชื่อว่าก่อนจะเอามาเผามีแมลงผีเสื้อเกาะอยูที่บ้านกงเต๊ก

ระหว่างที่เผาเสร็จแล้วนั้น ลูกๆหลานๆต่างจับกลุ่มคุยกัน และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น...

แหงนมองขึ้นไปบนฟ้าผมบอกว่า นั่นไงสายรุ้ง ทุกคนก็มองขึ้นไปดู ที่ไหนได้ เป็นพระอาทิตย์ทรงกรด ซึ่งถือว่าเป็นปาฎิหารย์จากอาม่า สำหรับพวกเรา สายรุ้งที่เรามองเห็นเหมือนรอยยิ้มของอาม่ายามมีชีวิตอยู่

อาม่าคับ ผมซื้อสแน็คแจ๊ค ของโปรดของอาม่ามาฝากแล้วนะคับ กินให้อร่อยนะคับ

และไวตามิ้วจะอยู่คู่กับแสน็คแจ๊คเสมอ อาม่าชอบกินแบบนั้น ของโปรดของอาม่าเลยนะเนี่ย บำรุงเยอะๆหน่อย จะได้แข็งแรงอยู่กับลูกหลานไปนานๆ(ประโยคที่พวกเราพูดกันบ่อยๆเวลาซื้อมาฝาก)

และแล้วก็ถึงเวลาเริ่มพิธีทางศาสนาพุธของไทยบ้าง ก็มีพระมาเทศนา มาสวดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเผา เป็นเวลาแห่งความบีบหัวใจ อาม่ากำลังจะจากไปจริงๆแล้ว

บอกตามตรงว่า ผมไม่อยากเข้าไปอยู่ในงานเลย ไม่อยากให้เวลานี้มาถึงด้วยซ้ำ

จากมุมมองของผม พวกเรากำลังเดินวน 3 รอบ เพื่อส่งอาม่าขึ้นสวรรค์ ทุกคนต่างแห่แหนอาม่าไป โดยจับต่อๆกันมา

ครบ 3 รอบแล้ว ยกกันขึ้นไปด้านบน

ลูกๆยืนรอแขกผุ้มีเกียรติประกอบพิธีทางศาสนาพุทธ และแขกๆผุ้ร่วมงานขึ้นไปให้ดอกไม้จันทร์กับอาม่า

และภาพสุดท้าย ผมกดชัตเตอร์ด้วยมือที่สั่น เพราะภาพที่ผมเห็นคือร่างไร้วิญญาณของอาม่าที่นอนอยู่ในโลงที่แน่นไปด้วยดอกไม้จันทร์ โดยที่มือของอาม่าประสานกันอยู่ สำหรับผมแล้ว ภาพนี้ก็เหมือนแค่อาม่าหลับไปเท่านั้น แค่หลับยาวว แบบไม่ตื่นมาอีกแล้ว หลายๆคนเห็นแล้วอาจจะกลัว แต่ว่าผมไม่กลัวหรอก สงสารอาม่ามากกว่า ที่จะต้องถูกเผา ผมเห็นเค้าเอามันราดอาม่ากะตาตัวเองเลย แล้วเฮียกีเป็นคนจุดไฟเผาเอง อาม่าคงร้อนน่าดูเลย ตอนที่ไฟลามไปยังทุกส่วนของร่างกาย หนังแขนเหี่ยวๆของอาม่าที่ชอบให้ลูกหลานมาดึงเล่นกัน ตอนนี้คงถูกเผาจนไหม้เกรียมปแล้ว ภาพนี้จึงเป็นภาพสุดท้ายในงาน ถ่ายรูปนี้เสร็จผมก็ไม่มีอารมณ์จะถ่ายอะไรต่อไปแล้ว

ภาพนี้เองเป็นภาพที่ผมไม่อยากจะมอง อดีตเก่าๆทั้งดีและไม่ดีต่างย้อนมาทิ่มแทงผม บาดลึกลงไปในจิตใจ ระหว่างนั้นวงดนตรีก็เป่าเพลงเศร้าๆ พิธีกรก็ท่องกลอนเกี่ยวกับแม่ สร้างอารมณ์เศร้าให้กับทุกคนยิ่งนัก หลายๆคนร้องไห้อย่างหนักแบบที่หยุดไม่ได้ คนที่ไม่ไดอยู่ในบรรยกาศนั้นก็คงไม่เข้าใจ เพราะผมเองตอนที่ได้ข่าวอาม่าก็ยังเฉยๆ เพราะเค้าอยู่ห่างไกลไปนานแล้ว

แต่เมื่อมาเห็นแบบนี้ . . .

จากวันนี้ไปไม่มีอาม่ามาคอยบ่นผมอีกต่อไปแล้ว

ไม่มีคนแก่ที่คอยถามพวกเราว่าจะออกไปไหน และบ่นพวกเราที่กลับบ้านช้า

ไม่มีอาม่าคนเดิมที่ถือไฟฉายส่องไปมาเวลากลางคืนแล้ว

ต่อไปนี้ผมได้แต่ดูคำอวยพรของอาม่าที่ผมอัดใส่มือถือไว้ ก่อนออกไปเรียน ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ที่หนึ่งอย่าที่อาม่าบอกไว้ แต่มันก็ช่วยให้ผมพยายามได้มากขึ้น

ก่อนอาม่าจะตายผมได้ถ่าย VDO Clip ที่อาม่าอวยพรผมก่อนออกจากบ้านไว้ บอกว่า ให้อายุมั่นขวัญยืน สอบได้ที่หนึ่ง ๆ แล้วอาม่าก็หัวเราะ

ไม่ว่าอาม่าจะด่าอย่างไร แต่ทุกคนรู้ว่า อาม่าไม่เคยมีจิตใจที่คิดเคียดแค้นใคร อาม่าเป็นคนจิตใจดีงาม และอยากเห็นลูกหลานประสบความสำเร็จ

ทุกวันนี้ผมและครอบครัวก็ยังคงพูดถึงอาม่าอยู่เหมือนเดิม ยังแซวอาม่าอยู่เหมือนเดิม วันได้ที่พวกเราลืมอาม่าจริงๆแล้ว วันนั้นแหละคือวันที่อาม่าจะตายจากเราไปจริงๆ

ถึงเวลานี้อาม่าคงไม่เหงาอีกต่อไปแล้วล่ะ

ตื่นมาอีกทีคงพบชีวิตที่สดใส ผมจะไม่ลืมเลยว่าในชาตินี้เคยมีอาม่าที่ดูแลผมและเข้าข้างผมเสมอ เงินที่ผาม่าให้มา ผมจะไม่ลืมเลย ถึงแม้ว่ามันจะน้อย แต่มันมีค่ามากกว่าเงินมหาศาลที่ได้จากคนอื่นนัก

หลับให้สบายนะครับอาม่