เรื่องราวของเรา

เจ้าหญิงของผมเธอนั่งอยู่ในรถม้าที่นางฟ้าเสกมาให้ ซินเดอเรร่ามีเวลาแค่เที่ยงคืน ขอบคุณนางฟ้าที่ให้เวลาผมและเธอนานถึง 4 ปี (ภาพจากสวนสัตว์ดุสิต) วันนั้นเราเดินดูยีราฟ ฮิ๊ปโป และอื่นๆอีกมากมาย เธอยิ้ม เธอหัวเราะมีความสุข วันนั้นผมและเธอช่างมีความสุขเหลือเกิน

ผมและเธอคบกันมา 4 ปี และช่วงเวลาที่ผ่านมามีเรื่องราวประทับใจมากมายจนหลายๆเรื่องทำให้น้ำตาของเราทั้งคู่หลั่งออกมาอย่างกั้นไมได้ ผมจะขอเล่าเรื่องของลูกๆทั้ง 3 ของเราก่อนเลยแล้วกันฮะ

ลูกคนแรก เจ้าแพนเค้ก

จะเห็นได้จากรูปภาพด้านล่างนะครับ เจ้าแพนเค้กเป็นหมาแสนรู้น่ารักมากๆ และเจ้าตัวนี้เธอรักมันมากที่สุดเลย วันนั้นผมและเธอนัดเจอกันที่ร้านเกมส์เกษตร เวลา 12.00 แต่ผมไปสายง่ะไปตอน 13.00 เมื่อไปถึงแล้วผมโดนเทศน์ยกใหญ่เลย แต่แล้วผมก็หยิบห่อของขวัญที่ห่อเป็นรูปลูกอมออกมา เท่านั้นแหละ เธอก็หายโกดผมไปในทันที รอยยิ้มของเธอในเวลานั้นช่างสดใสน่ารัก เธอเปิดห่อของขวัญออกมาดู ในที่สุดเจ้าแพนเค้กก็ถือกำเนิดขึ้นในวันนั้น เวลาบีบตรงท้องมันจะเห่าได้ โฮ่งๆๆ เธอถือมันไปไหนมาไหนด้วยทุกวันจนพ่อกับแม่แซวว่าไม่ปล่อยเลยนะ และเจ้าแพนเค้กก็เป็นลุกคนแรกของเธอ

pancake = pc = pair & champ

ลูกคนที่ 2 เจ้าไข่ตุ๋น

เจ้าไข่ตุ๋นนี้เธอได้รับตอนเธออยู่ ม.6 ผมอุ้มตุ๊กตาหมีตัวใหญ่เกือบเท่าคนไปที่ดรงเรียนของเธอ ระหว่างที่เดินทางไปนั้นเจอเด็กๆมาแซวมากมาย บ้างก็ขอบคุณค่ะ (ฉานไมได้จะเอามาให้เธอ) หึหึ ผมก็อุ้มเดินอย่างเด่นเลยคับ เดินหาเธอ โทรหาด้วย วันนี้เป็นวันพิเศษคับ เป็นวันเกิดของเธอ และแล้วผมและเจ้าไข่ตุ๋นก็เจอกะแม่(เธอ) เวลานั้นเองใบหน้าของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความประทับใจ ผมมองออกในทันที เธอยิ้มแบบว่าไม่ยอมหุบหนือหุบไม่ลงนั่นเอง น้ำตาคลอเบ้า แล้ววิ่งเข้ามากอดเจ้าไข่ตุ๋น โฮๆๆ วันนั้นเป็นวันที่ผมช่างมีความสุขเหลือเกิน เธออุ้มเจ้าไข่ตุ๋นเดินโชว์เพื่อนๆทั่วโรงเรียนเลย

ลูกคนที่ 3 เจ้าหมูแฮม

เจ้าผมูแฮมนี่เป็นตุ๊กตาปลาโลมาน่ารักๆ ผมให้เธอเนื่องในโอกาสวันเกิด(อยากจะให้) จิงๆแล้วไม่ใช่วันอะไรหรอก แต่ก็ให้ เธอบอกว่าเป็นตุ๊กตาปลาโลมาที่น่ารักที่สุดตั้งแต่เคยเห็นมาเลย ผมให้เธอไปประมาณเดือนนึงได้ เธอและพี่ชายได้ลองบีบดู มันมีเสียงปี๊บๆๆ เสียงร้องของปลาโลมาอ่ะ เธอ sms มาบอกผมเลยในทันที ในวันที่เราทะเลาะกันผมหยิบเจ้าหมูแฮมจะโยนออกนอกรถ เค้ามาแย่งเอาคืนไปและบอกว่า แชมทำงี้ได้ไง นี่มันลูกๆของเรานะ แล้วเค้าก็เอาไปกอดไว้ ร้องไฮ ตัวสั่น ผมหายโกดเธอในทันทีและเข้าไปปลอบบอกว่า โอ๋ๆๆๆ พี่จะทำแบบนั้นได้ไง นี่มันลูกเรา เจ้าหมูแฮมตัวเล็กกว่าแม่มากเลย ใหญ่กว่าแขนแม่นิดเดียวเอง เวลาเธอกอดลูกๆแล้วช่างน่ารักเหลือเกิน

ผมอยากจะหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้จังเลย แต่ ตอนนี้ลูกๆที่เธอรักมากที่สุดถูกไฟคลอกตายหมดแล้ว โดยที่พ่อของเธอเป็นคนเผาด้วยเหตุผลเพียงแค่ต้องการให้เธอลืมผมได้จริงๆ ตัดทุกสิ่งที่จะทำให้เธอคิดถึงผม

ถึงเวลานี้เธอจะรู้สึกยังไงบ้างผมไม่รู้ ผมนึกภาพเธอที่เย็นชาไม่ออกเลยจริงๆ ผมก็ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ แต่ตอนนี้เวลานี้เราเลิกกันโดยที่ปัญหาทุกๆอยางยังไม่ได้เคลียกันเลย เราถูกพ่อแม่ตัดขาดการติดต่อ ทุกช่องทางถูกบล๊อกไว้หมด ผมไม่มีทางเจอเธอได้(ไมได้เว่อเลย) เรื่องราวที่เอได้ทำผิดลงไป ผมคิดเสมอว่าเพราะเธอยังเด็ก ผมไม่โกดเธอแล้วล่ะ ในเวลานี้เหือเพียงแต่ภาพความทรงจำดีๆในใจผม พ่อแม่เค้าอาจจะพรากให้เราจากกันได้ แต่ไม่มีวันพรากเธอไปจากใจผมได้อย่างแน่นอน

ภาพนี้ตอนเธอไปท่องยุโรป 20 วัน ผมคิดถึงเธอมาก วันที่เธอกลับมาผมและเธอได้กอดกันอีกครั้ง และเธอร้องไห้คิดถึงผม ตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่นเอได้เอาถุงเงินนำโชคที่ผมให้ไปขึ้นมากอดและคิดถึงผม เป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ แต่จากกันครั้งนี้คงจะยาวนานจนหาจุดสิ้นสุดไม่เจอ

เราเคยสัญญาว่า จะอยู่ด้วยกัน ตลอดไป

ที่ผ่านมา มีหลายๆอย่างที่ผมก็ทำผิดกับเธอ เธอโทรหาผมด้วยความคิดถึงแต่ผมกลับตะหวาดเธอกลับไป ผมว่าปัญหามันก็มาจากตัวผมด้วยแหละ 4 ปี มันทำให้คนเปลี่ยนไป แต่เวลานี้ผมรู้แล้วว่าเธอมีค่ามากที่สุด อยากย้อนเวลากลับไปแก้ไข ถ้ามีโอกาส ผมจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจอีกเลย ตอนนี้ได้บทเรียนแล้วล่ะ ถ้าจะมีความรักครั้งใหม่ผมคงจะต้องดูแลเป็นอย่างดี แต่คนที่จะคบกับผมได้จะต้องเข้าใจและยอมรับผม ว่า ผมจะไม่มีวันลืมผู้หญิงคนนี้ไปได้เลย ผู้หญิงที่ชื่อว่าแพร์

ผมเฝ้ามองเธอเติบโต ร่วมไล่ล่าความฝันมากับเธอ ช่วยเหลือเธอทุกอย่างในวิถีทางของผมให้เธอสมหวัง จำไดเลยว่าวันแรกที่ผมเจอเธอเป็นยายหัวฟูจอมเปิ่น เชยมากๆ ชอบเอาหัวไปโขกพัดลมบนรถเมล์อยู่เรื่อยเลยอ่ะ เห้อ นึกขึ้นมาแล้วก็อดสงสารไม่ได้เลย ผมต้องคอยดูแลเธอทุกฝีก้าว ไม่ให้เกิดอันตรายขึ้นกับเธอ หลังจากนั้นผมก็ปรับ Look ของเธอซะใหม่ จนดูดีขึ้นมาเยอะเลยทีเดียว งิงิ

เธอชอบกินขนมสายไหมมากๆเรยล่ะ ผมต้องซื้อจากหน้าบ้านผมเอาไปฝากที่โรงเรียนเธอเป็นประจำเลย แล้วเธอก็จะม้วนๆๆ เอามาป้อนผม แต่ผมก็ไม่กิน T^T ทำไมพิมพ์ๆไปแล้วต้องร้องไห้ด้วยนะ นี่ก็ผ่านมาตั้งเดือนนึงแล้ว

วันที่เราไปดู Disney onice ตอนนีโม่ที่ impact อ่ะ มีความสุขมากๆเลย ผมได้เห็นรอยยิ้มอันสดใสของเธอ เธอชอบตัวกลมๆน่ารักๆ เธอคือเด็กน้อยของผมตลอดไป ไม่อยากให้เธอทำตัวเองแบบนี้เลย ไม่อยากให่เธอเสียอนาคต Thialand Open ปีนี้คงมีแต่ความว่างเปล่าข้างๆกายผม

เวลาจะไปกิน Bkk Grill ทีไรเธอจะแซวผมว่าจะสั่งยำวุ้นเส้นทุกทีเลย ผมเคยไปบ่นเธอว่ามาร้านสเต็กทำไมสั่งยำวุ้นเส้นดกิน แล้วมันก็แพงด้วย เหมือนกับว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานอย่างงั้นล่ะ

เธอคงเกลี่ยดผมไปแล้วล่ะป่านนี้ อาจจะเผาผมให้เพื่อนๆฟังอย่างมันส์ปากไปแล้วก็ได้ คงไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ทางนี้พูดถึงแต่เรื่องดีๆของเธอ สิ่งเลวๆที่เธอทำฉันไม่เคยพูดถึง และจะไม่พูดถึงมันเลยด้วย เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะคำว่า รัก ไง คนที่รักกันเค้าไม่ทำร้ายกันแบบนี้หรอก

อยากให้รู้ไว้นะว่าเราเจ็บและทรมานมากๆ เรื่องราวต่างๆยังไม่ถูกไขให้กระจ่างเลย ที่เธอบอกว่าช่วยย่าทำกับข้าวตอนเช้าๆ จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลยใช่ไหม เธออกไปแต่เช้าเพื่อไปหา. . . . .. ใช่ไหม สิ่งดีๆที่สร้างกันมา 4 ปี ควงามทรงจำล้ำค่าของผม จะไม่ขอแลกกับอะไรทั้งนั้น แต่เธอกลับทำลายมันลงในช่วงเวลาแค่วันเดียว ด้วยความสุขความสนุกเพียงชั่ววูบ เธอได้ทำลาย 4 ปีลงไปอย่างเลือดเย็น

ขอร้องฟ้า ได้โปรดปราณีผมทีเถอะ อย่าให้ผมต้องแน่นหน้าอกเวลาไปแถวรังสิตเลย หรือแม้แต่ที่ๆเราเคยไปด้วยกัน ผมจะหายใจไม่ออกทุกทีเลยล่ะ แพร์อยู่ที่ไหน พี่ฝันไปใช่มั้ย แพรบอกพี่มานะว่าแพรไปหาเค้าทำไม มันคุ้มกันมั้ยกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทำไมไม่รักษาคุณค่าของตัวเองไว้ล่ะ ทั้งๆที่พี่ทะนุถนอมมาโดยตลอด เธอมอบให้เค้าง่ายๆแบบนี้ ทั้งๆที่เค้าก็มีแฟนแล้ว พอเค้าไม่เหลือใครเค้าก็เบนเข็มมาหาเธอ เนี่ยหรอคนที่รักเธอจริงๆ เค้าก็รู้ว่าเธอมีแฟนก็ยังมายุ่งวุ่นวาย ฮือๆๆ ทำไมต้องทำกะเราแบบนี้ด้วย

เรื่องราวของผม

ชีวิตของฉันนั้น เพื่อเธอ ตลอดไป ใครจะมาดูแลเธอต้องรู้ไว้ด้วยนะว่าเธอชอบอะไรบ้างไม่งั้นผมไม่ยอมจริงๆ และอย่าทำให้เธอเสียใจ เพราะผมจะไม่ยอมแน่ๆ

เพลงนี้สื่อได้ตรงความหมายจริงๆ ยังไงเราก็รักเธอเสมอนะมู๋อ้วน โกรธนะแต่ไม่เคยเกลียดเธอเลย มู๋อ้วน สักวันนึงจะโตเป็นผู้ใหญ่จริงๆซะที

เลขที่ชอบคือ 26

ไอติมรสที่ชอบคือ มะนาว

สัตว์ที่ชอบคือ หมูและปลาโลมา

เธอชอบตัวมาสคอ๊อตนะ (เห็นแล้วกรี๊ด)

รถเมล์ที่ไปทุกที่คือสาย 38

เกมส์ที่ชอบคือ Audition จะเล่นทุกวันให้เก่งไปเรย(กดไม่ติดอีกแล้ว ฮือๆๆ)

อาหารที่ชอบคือ ยำวุ้นเส้น(ที่ร้านBKK GRILL)

ร้านก๋วยเตี๋ยวที่ชอบ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อวัววัดดงมูลเหล็ก(เกษตรนวมินทร์เสาต้นที่55)

ขนมที่ชอบคือ สายไหม

นักร้องคนโปรด ไอซ์ ศรันยู

วงบอยแบนที่ชอบคือ westlife

เพลงที่ฟังแล้วร้องไห้ทุกทีคือ เพลงที่ที่เรารักกัน(น่ารักจัง)

ทุกๆวันเวลา 5 โมงเย็นจะต้องออกไปที่ระเบียงเพื่อไปยืนมองท้องฟ้าอย่างเหงาๆ

เวลาขึ้นรถเมล์ผมชอบเอาหัวโขกพัดลมอยู่เรื่อยเลย ซุ่มซ่ามจิงๆ คิคิ

แต่ไม่เอาถั่วงอกนะ ไม่กิน แต่ว่าอยากให้มีคนเอาถั่วงอกมาแกล้งอีกจังเรย

I Do Love You มู๋อ้วน

เธอชอบให้ผมอุ้มนะ คิคิ ล่าสุดยังอุ้มไปร้องคาราโอเกะกานอยู่เรย ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้ร้องคาราโอเกะกัน ดรีมเวิร์ลที่สัญญาว่าจะพาไป ในที่สุดก็ไม่ได้ไปกันซะแล้ว รู้แบบนี้ผมน่าจะไปซะตั้งแต่แรก ไม่น่าผลัดเลย เธอมาชวนผมหลายต่อหลายครั้ง ผมบอกว่าผมไม่เล่นไวกิ้งนะ เธอก็บอกว่า งั้นแพร์ก็ไม่เล่นบ้านผีสิง เราก็บอกว่าแพร์ต้องเล่นบ้านผีสิง แพร์ก็บอกว่างั้นพี่ก็ต้องเล่นไวกิ้ง สรุปกันไมได้ซะที จริงๆผมผลัดเธอมาเป็นปีแล้ว บอกหน้าหนาวจะพาไป สุดท้ายก็เลยมาถึงหน้าฝน ก็ยังไม่ได้ไป ผมบอกว่าร้อนด้วย เปลืองเงินด้วย ไกลก็ไกล รู้ตัวอีกทีก็สายเกินไป เสียดายจริงๆ

นั่งมองภาพเธอทุกวัน และทุกๆครั้งฉันก็สุขใจ เรื่องราวเหมือนผ่านไม่นานเท่าไร ที่สองเราเคยใกล้กัน

ยังรอคอยเธอเสมอ ไม่ว่าเธออยู่ที่ใด ยังรอรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นมาจากหัวใจ

แม้จะไม่มีหนทาง และจะนาน นานแสนนานเท่าไร แต่ใจของฉันจะมั่นคงอยู่ ไม่ขอเปลี่ยนไป

เจ้าแพนเค้ก พ่อแกแม่รักลูกเสมอนะ ถึงพ่อกะแม่จะทะเลาะกัน พ่อเสียใจนะที่ปกป้องลูกไว้ไม้ได้ พ่อรู้ว่าแม่รักลูกมากๆ แม่คงจะเสียใจที่ลูกต้องจากไปแบบนี้

เจ้าแพนเค้ก เกิดมาอาภัพ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกะเค้าเล้ย การะดาษเริ่มเก่าและบาง แต่ฉันยังเก็บไว้อย่างดี กระดาษใบนี้พี่เคยบอกแพร์ว่าปริ้นมาทำไมเปลืองหมึก แต่ตอนนี้มันกลายเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ ฮือๆๆ พ่อคิดถึงลูกนะ แพนเค้ก หมูแฮม ลูกรักของพ่อ คิดถึงแม่ด้วยนะ ครอบครัวเราจะยังคงเป็นครอบครัวแบบนี้เสมอไปในใจของพ่อ ทุกสิ่งจะอยู่ในใจของพ่อนะ ตอนนี้ไม่ค่อยเหงาเท่าไร เวลาคิดถึงเธอก้อได้พบเธอตลอดเวลา ในหัวใจของฉันไง

คิคิ ทำไมยังต้องฝันถึงเธอทุกคืนด้วยนะ อยากลืมจริงๆ ไม่เข้าใจตัวเอง

ทุกสิ่งทุกอย่างมันควรจะกลับมาดีเหมือนที่เคยผ่านๆมาและจบลงด้วยดี แต่คราวนี้มันไม่ใช่ซะแล้ว

พี่เป็นตุ๊กตาหมีน๊า อยู่กะเด็กน้อย เด็กที่ชื่อว่าแพร์ จาคอยเป็นของเล่นให่เธอมีความสุขให้เธอยิ้มได้ จะอยู่จนถึงวันที่เธอเบื่อจะเล่นกะพี่แล้ว วันนั้นมันมาถึงแล้วสินะ วันที่เราจะต้องจากกัน

คิดถึงวันนั้นที่เรานั่งวาดรูปด้วยกัน ภาพเหล่านี้เอาเงินกี่ล้านมาซื้อผมก็ไม่ขาย ยังไงก็ยังคิดถึงเธอมากนะ ป่านนี้เธอคงลืมเราไปแล้วล่ะ แต่เราจะไม่มีวันลืมเธอเลย เรายังจำเรื่องราวต่างๆที่เคยผ่านมาได้ดี เอคงลืมมันได้ง่ายๆ แต่เราไม่ลืมมันหรอกนะมันคือชีวิตของเรา ถึงแม้เราจะถูกหักหลังสารพัด ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแต่เราต้องมารับเคราะห์กรรม แต่ว่าเราก็ยังอดห่วงเธอไม่ได้หรอกนะ อยากบอกว่าเข้าใจเสมอว่าเธอต้องการอะไรและที่เธอทำไปเธอมีเหตุผลอะไร ทำไมเราจะไม่เข้าใจเธอล่ะก็เราคือคนที่รู้ใจกันมากที่สุดนี่นา แต่ว่าที่เราโมโหคือเราเป็นห่วงเธอนั่นเอง ผู้ชายคนนี้ก็ได้ทำหน้าที่ดูแลเธอจนถึงวาระสุดท้ายล่ะนะ ทำไปแล้ว คิดไปคิดมาเราน่าจะเห็นแก่ตัวกว่านี้อีกนิด น่าจะรักเธอให้น้อยกว่านี้นะ

ป่านนี้เธอคงลืมแล้ว ว่ามีใครเฝ้าคิดถึงและห่วงใย แต่ฉันจะไม่ลืมหรอกนะ อยากลืมก็ลืมไม่ได้

ยังคงฝันถึงเธอ และทุกครั้งที่ตื่นจะพยายามนอนต่อเพื่อที่จะฝันต่อจากเรื่องเดิม ยังฝันอยู่ทุกคืน ยังเฝ้าถามเธอในฝันว่า ทำไม ทำไมถึงได้ทำแบบนี้ ทำไมทำร้ายเรา

ตืนขึ้นมาและแล้วก็นอนไม่หลับ อยากหลับตาอยู่อย่างนั้น ทำอยู่อย่างนั้น ฝันถึงเธอเรื่อยไป

เพราะว่าความจริง ไม่มีทางใด ทำให้เราได้พบกัน

อยากบอกว่าจะอยู่ตรงนี้ ตรงที่ๆเรารักกัน ได้พบเธอในหัวใจอยู่ทุกวัน ก็เพียงพอแล้ว

และจะไม่ให้ใครมาแทนที่เธอ

-ตอนเธอไปรับน้อง เธอคงไม่รู้หรอกว่าใครยืนบังแดดให้เธออยู่ห่างๆ เพราะรู้วาเธอกลัวดำ

-ซื้อสายไหมไปฝากที่โรงเรียน คิคิ เรารู้ว่าชอบกินสายไหม

-นั่งรถปายส่งปายรับ คิคิ เหนื่อยแต่มีความสุขจัง

-อื่นๆอีกมากมายที่ไม่กล้าพูดเพราะกลัวโดนทำร้ายอีก ทำไมต้องทำร้ายกันมากขนาดนี้ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นคนที่เคยรักกัน

จบปี4แล้วผมจะไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษ และจะเอาคำว่า MBA กลับมาให้ได้ ถ้ามันสำคัญขนาดนั้นผมจะทำให้ดูว่าผมทำได้

ถึงเวลานั้น ทุกคนคงจะเปลี่ยนทีท่าที่แสดงต่อผมกันหมด แต่ว่าคนที่ผมจะแคร์ที่สุดก็คือคนที่ฟันฝ่าอุปสรรคืมากับผม ไม่ใช่คนที่มาร่วมยินดีตอนที่ผมสำเร็จแล้ว คนเหล่านั้นคือ พ่อ แม่ และอาของผม ที่ช่วยเหลือตลอด

สักวันนึงผมจะมีทุกอย่างที่คุณต้องการ แต่สิ่งที่คุณจะไม่มีแล้วก็คือ หัวใจของผม

ขอบคุณจริงๆ สำหรับทุกอย่าง เธออาจจะลืมไปแล้ว แต่ฉันจะไม่ลืมเลยจริงๆ เธอคงพยายามจะไม่คิดถึงฉัน เพื่อจะได้ไม่ทุกขืใจ แต่ฉันสิ พยายามจะไม่ลืมเธอ มันช่างทรมานเหลือเกิน คิดขึ้นมาทีไรก็เจ็บทุกทีแต่ก็ยังอยากจะคิดถึงเธอนะ

ตรงนี้ไง ที่ผมไปยืนบังแดดให้เธอวันรับน้อง เธอคงไม่รู้ตัวหรอก จากระยะไกลขนาดนี้ผมยังบังแดดให้เธอได้ เพราะตอนนั้นเป็นเวลาประมาน 4 โมง แดดมันส้องเฉียงๆ พี่อยากบอกให้รู้นะว่า เงาของพี่จะบังแดดให้น้องแพร์เสมอ ไม่ให้แพรืต้องร้อนอีก ถึงตอนนี้พี่จะอยู่ไกลจากวันนั้นมาก แต่เงาของพี่จะทอดไปทางแพร์เสมอ และวันนึงที่แพร์ไม่มีร่มเงาไว้บังแดด พี่ยังยืนอยู่ตรงนี้รอให้แพร์เข้ามาหลบร้อนนะ

ขอบคุณเมเจอร์รัชโยธิน ตู้คีบตุ๊กตา ผมคีบให้เธอครบชุดหมีพูเลย เจ้าทิกเกอร์ พิกเลท ยอลว์ ขาดก็แต่หมีพูแก้มแดง

ขอบคุณสวนรถไฟและต้นไม้ของเรา ร่มวิเศษที่เราวิ่งหลบฝนกัน สะพานลอยสีฟ้า นกแก้วของเธอไงเรียกจนติดปาก

ขอบคุณไก่ย่างจ่าปรีชา

ขอบคุณเซนทรั่ลลาดพร้าว , บันไดหนีไฟ , ชาบูชิ , และอื่นๆอีกมากมาย

ขอบคุณจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่ทำให้เธอได้ทำตามฝันของเธอ

ขอบคุณร้านเกมส์เกษตร คาราโอเกะเกษตร คิคิ

ขอบคุณยูเนี่ยนมอลล์ ตึกชิน3 เซนทรัลเวิร์ล ประตูน้ำ แพลตตินั่ม

ขอบคุณเดอะมอลล์บางกะปิ ตะวันนา สวนน้ำบางกะปิและงามวงศ์วาน

ขอบคุณวันนั้นที่ฉันมีเธอ

เรื่องราวทั้งหมดที่เขียนขึ้นเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นจริงทั้งหมดทั้งสิ้น ไม่มีการแต่งขึ้นเยแม้แต่น้อย

เขียนไว้มีวัตถุประสงคืเพื่อ บันทึกความทรงจำต่างๆไว้ไม่ให้จางหายไปและอยากแชร์ความทรงจำและความรู้สึกดีๆให้คนอ่นๆได้รู้ ไม่อยากให้ทุกอย่างจบลงอย่างเงียบๆแบบนี้ ไม่อยากให้เธอลืมสิ่งดีๆที่เคยเกิดขึ้น และอยากให้ทุกคนย้อนดูตัวเอง

หวังว่าเรื่องราวของผมจะทำให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านหันมาสนใจความรู้สึกของคนที่คุณรักมากยิ่งขึ้น แต่ถึงแม้เราจะทำดีเพียงไร มันก็ยังมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นได้เสมอ สิ่งสำคัญที่สุดในการคบหากันคือ คำว่า "อภัย" ซึ่งผมได้ให้อภัยเธอมาแล้วครั้งนึงตอนที่เอไปหาคนๆนั้นในครั้งแรก ผมไม่อยากจะเอา E-mail ที่เธอเขียนมาขอโทดผมว่าจะไม่หลายใจอีกมาลงเลยจิงๆ

E-mail From Pair ตอนที่เธอนอกใจผมครั้งแรก

ผมได้ให้อัยเธอ ใครช่วงแรกที่เอนอกใจผม ลองอ่านคำต่างๆที่เธอสัญญาสิ และแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้มันคืออะไร และ Email ฉบับนี้มันมีค่ายังไง พิมพ์มาซะยาวเลยแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำตามที่พุดเลยสักอย่าง ซ้ำยังตรงกันข้าม